Τούρκοι περί Σύλλης

Τουρκάλες της Σύλλης ντυμένες με Ελληνικές φορεσιές -- η παρακάτω φωτογραφία αναρτήθηκε στο wowturkey.com στις 5-9-2005 (μάλλον από τον γιο μιας από τις εικονιζόμενες) ... αρχίζοντας (!) μεγάλη υποσελίδα (περί Σύλλης γενικώς) που παραμένει ενεργή ως σήμερα ... και την οποία πιθανότατα θα επισκεφθούμε ξανά (και παρά την άγνοια της Τουρκικής)!

[Turkish ladies of Sille wearing Sillean Greek costumes ... inaugurate (!) discussion about Sille at wowturkey.com on 9/5/2005]

Σύλλη -- Αύγουστος 2010

Το ταξίδι μας στην Σύλλη τον Αύγουστο του 2010 θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ιδρυτική πράξη της Ένωσης Συλλαίων, έστω και αν είχαν προηγηθεί οι μεγάλες συναθροίσεις των Αθηνών (4 Μαΐου 2009) και της Θεσσαλονίκης (28 Νοεμβρίου 2009), και αν η Ένωση απέκτησε νομική υπόσταση το 2011. Οι συμμετέχοντες ήταν λίγο λιγότεροι από 50, ανάμεσα τους και οι γεννημένοι στην Σύλλη αδελφοί Χριστοφορίδη (γιοί του τελευταίου έπαρχου της Σύλλης), οι συγγραφείς της Σύλλης Τάκης Σαλκιτζόγλου (πρόεδρος της Ένωσης) και Νέλλη Μελίδου-Κεφαλά, κ.ά. Κάπως έτσι παρασύρθηκα και εγώ και πήγα -- έστω και αν ταξιδεύω ελάχιστα, ειδικότερα στην Τουρκία -- και θέλω απόψε να θυμηθώ λίγο αυτό το ταξίδι, με την ευκαιρία της τέταρτης επετείου του.

Ανήκα στην ομάδα (την μεγαλύτερη) που προσέγγισε το Ικόνιο οδικώς, από τα Δυτικά και την Σμύρνη -- η άλλη ομάδα έφτασε αεροπορικώς στην Καισάρεια. Έζησα συνεπώς την βαθμιαία μεταβολή του μικρασιατικού τοπίου, από τις εύφορες κοιλάδες στο άγονο οροπέδιο (όπου μοίρα παράδοξη φύτεψε τους προγόνους μας). Από τα μοντέρνα σοκάκια της Σμύρνης στα σπίτια με τις αχυρένιες στέγες λίγο πριν το Ικόνιο ... με στάσεις σε τέντα Γιουρούκων (με εξωτικές χορτόπιτες που έκαναν μια συνταξιδιώτισσα να ρωτήσει τον άναυδο αρχηγό μας Χαρίτωνα Φραγκούλη τι χόρτα περιέχουν) και σε σταθμό βενζίνης στην μέση του πουθενά με 'αριάνι μηχανής' και έναν ξερακιανό στραβοδόντη Τούρκο υπάλληλο να μας λέει πως κατάγεται από μία παραλιακή κωμόπολη τρία χιλιόμετρα ανατολικά της Θεσσαλονίκης και να κοιτάει το λεωφορείο μας απορημένος καθώς φεύγαμε για τα περαιτέρω ... και διανυκτέρευση στους 'βαμβακόβραχους' της Ιεράπολης (Pamukkale) ... όπου, ειρήσθω εν παρόδω/λεωφορείω, "μόνον 27 Ελληνικές οικογένειες γλύτωσαν (το 1922)"...

Ήμουν μάλλον ο πρώτος που είδε από το λεωφορείο μας, καθώς βρισκόμασταν στις παρυφές του Ικονίου με τις ομοιόμορφες πολυκατοικίες, τα περίφημα 'βουνά της Σύλλης' (που "υψώνονται ως ανορθωμένα στήθη γυναικός") στο βάθος του ορίζοντα, στα δεξιά μας: ήμασταν πια λίγο-πολύ στην μακρινή και μυστηριώδη πατρίδα, 2-3 ώρες πριν το ηλιοβασίλεμα, το απόγευμα της Κυριακής 22 Αυγούστου. Καταλύσαμε στο ξενοδοχείο Dedeman, μαζί και η άλλη ομάδα που έφτασε οδικώς από την Καισάρεια, και απολαύσαμε τον πλούσιο μπουφέ του ξενοδοχείου -- η εξαδέλφη μου η Νέλλη πρόλαβε να μου φέρει και ένα etli ekmek πριν εξαντληθούν! (Το Ικόνιο θεωρείται η μαγειρική πρωτεύουσα της Τουρκίας, ενώ και στο αλκοόλ δεν πάνε πίσω οι Κονιαλήδες....) Έλαβαν χώρα και πολλές συζητήσεις ... Σιλλελίδικες, ενώ μάθαμε και για το απογευματινό ταξίδι του στρατηγού Δερμετζόγλου (είχε φτάσει οδικώς από την Δράμα) και του Τάκη Σαλκιτζόγλου ΠΡΟΣ την ιστορική Μονή του Αγίου Χαρίτωνα (είναι εντός τεράστιας αεροπορικής βάσης και δεν επιτρέπεται η πρόσβαση πέραν ενός σημείου).

Την άλλη μέρα γύρω στις 10 το πρωί φτάσαμε στην Σύλλη, προάστιο ουσιαστικά του Ικονίου -- ενός Ικονίου που "δεν είχε ούτε ένα σούπερ μάρκετ το 2000", τώρα όμως είχε εμπορικά κέντρα ανοικτά μέχρι τα μεσάνυχτα! Πρώτο μας μέλημα η επίσκεψη στον Αρχάγγελο Μιχαήλ: δεν είχε ακόμη προχωρήσει η ανακαίνιση και μετατροπή του σε μουσείο, και ήταν κλειστός, μας επετράπη όμως η είσοδος και παραμονή εντός του ναού για μισή ώρα περίπου. Πιστεύω ότι αυτό που είδαμε -- απόκοσμο και μεγαλοπρεπές -- δεν διέφερε και πολύ από αυτό που άφησαν οι παππούδες μας το 1924. Μεγάλη οπωσδήποτε η συγκίνηση, και σε κάποια στιγμή ψάλαμε αυθόρμητα Τη Υπερμάχω: είδα τον νεαρό Τούρκο φύλακα να παρακολουθεί με κάτι ανάμεσα σε θλίψη και απορία χαραγμένο στο πρόσωπο του... 

Αμέσως μετά ανεβήκαμε στην διπλανή πετροκομμένη εκκλησιά της Παναγίας Θεοτόκου, όπου σώζονται τοιχογραφίες και λαξευτοί τάφοι: δυσκολότερη η κατάβαση από την ανάβαση, και δυστυχώς τα φτωχά φωτογραφικά μου αντανακλαστικά δεν μου επέτρεψαν να φωτογραφήσω την εντεκάχρονη Μελικέ να βοηθάει μία ηλικιωμένη συνταξιδιώτισσα κρατώντας την από το χέρι! (Η Μελικέ μας έδωσε να καταλάβουμε, με τα ελάχιστα Αγγλικά που έμαθε, ποιος ξέρει πως, ότι δεν πήγε ποτέ σχολείο...)

Η περιήγηση συνεχίστηκε στις γειτονιές της Σύλλης, με φωτογραφίσεις των λίγων Ελληνικών αρχοντικών που απομένουν (όπως της οικογένειας Μαμελετζή). Οι περισσότεροι από μας δεν είχαν ιδέα που περίπου βρίσκονταν το σπίτι των προγόνων, και κανένας δεν ήταν σε θέση να βρει ντόπιους Τούρκους που οι παππούδες του να γνώριζαν τους δικούς μας: άργησε πολύ να γίνει αυτό το ταξίδι, ας πούμε... (Αλλά ας μην ξεχνάμε και την ανθρωπορραγία των ντόπιων Τούρκων προς το Ικόνιο και άλλες πόλεις.) Γενικότερα η επικοινωνία με τους ντόπιους ήταν δύσκολη, καθώς ελάχιστοι από εμάς μιλούσαν Τουρκικά. Μπορώ πάντως να πω ότι, χωρίς να είναι και ιδιαίτερα φιλικοί απέναντι μας, δεν είχαμε κρούσματα εχθρότητας ή έστω ψυχρότητας εκ μέρους τους. (Σε μία τουλάχιστον περίπτωση κάλεσαν και έναν από εμάς να μπει στο σπίτι τους.)

Ο Μανόλης Σαρρηκωστής στο Πέτρινο Γεφύρι της Σύλλης

Κατά τις 1 συγκεντρωθήκαμε για φαγητό στο Sille Konak, ένα παλιό Ελληνικό σπίτι που μετετράπη σε εστιατόριο ... κατά προτροπή του Μιχάλη Χριστοφορίδη. Ο αείμνηστος κυρ Μιχάλης είχε ήδη ταξιδέψει αρκετές φορές στην Σύλλη, ήταν στα 91 του σε άριστη σωματική και πνευματική υγεία, και μου είπε πως "κάποια μέρα θα ήθελε να φέρει εδώ και τα παιδιά του"! (Τα παιδιά του δεν πρόλαβε να τα πάει στην Σύλλη, ένας από τους ανηψιούς του όμως, γιος του επίσης παρόντος διαπρεπούς ακτινολόγου Άνθιμου Χριστοφορίδη, γιατρός και ο ίδιος, μεγαλωμένος στις ΗΠΑ και πολυταξιδεμένος, πήγε στην Σύλλη ... με τα πόδια: περπάτησε ως εκεί από το Ικόνιο διαβάζοντας στον δρόμο ένα βιβλίο και μιμούμενος την καθημερινή ρουτίνα του παππού του, αποφοίτου του Ελληνικού Γυμνασίου -- Δικαστικού Μεγάρου σήμερα --του Ικονίου!)

Γεύμα λοιπόν στο Sille Konak, όχι όμως -- λόγω Ραμαζανίου -- στον κήπο και στην βεράντα του, αλλά στο εσωτερικό του. Ωραίο το φαγητό (μεζεδάκια κυρίως) και εξυπηρετικός ο ιδιοκτήτης, μας δάνεισε μάλιστα και ένα βιβλίο περί Σύλλης που του επιστρέψαμε την επομένη. Σε άλλο βιβλίο γραμμένο στα Αγγλικά πρόλαβα να διαβάσω ότι ένας από τους όρους ανάπτυξης της Σύλλης -- από αυτήν άλλο τίποτα στην τετραετία που πέρασε από τότε, και το Sille Konak δεν είναι πλέον το μοναδικό της εστιατόριο -- είναι η συνεργασία με τους απογόνους των Χριστιανών κατοίκων της. Ακόμη πιο συγκινητικό για μένα, η Τουρκομαθής ξεναγός μας πρόλαβε να διαβάσει σε άλλο βιβλίο ότι "η οικογένεια Μπαλόγλου είχε συμβάλει στην υδροδότηση της Σύλλης"! (Στο βιβλίο του Οκτάβιου Μερλιέ "Ο Τελευταίος Ελληνισμός της Μικράς Ασίας" υπάρχει μαρτυρία του Χρήστου Τουργούτη για ένα μπουκάλι νερό που έστειλαν Τούρκοι από την Αρτάκη/Erdek για να το ρίξει στον τάφο του πεθερού του, σε ανάμνηση των προσπαθειών του για υδροδότηση της χαμένης πατρίδας.) 

Ύστερα από το γεύμα το γκρουπ επέστρεψε στο Ικόνιο, αλλά εγώ μαζί με την Νέλλη και τον σύζυγο της Πέτρο αποφασίσαμε να μείνουμε λίγο περισσότερο. Δεν απέδωσε κάτι το συγκλονιστικό η επιπλέον περιήγηση, είχε όμως ενδιαφέρον η επιστροφή μας: σκεφτόμασταν για ταξί, αλλά όταν σταμάτησε σε μια στάση μπροστά μας το λεωφορείο #64 για το Ικόνιο μπήκαμε μέσα ... ο οδηγός είπε κάτι σε έναν ηλικιωμένο επιβάτη που σηκώθηκε από την θέση του και πέρασε τρεις φορές την κάρτα του από το μηχάνημα ... οπότε λίγο αργότερα ανταμείψαμε τον 'χορηγό' μας με τρεις λίρες που δέχτηκε με ένα πολύ πλατύ χαμόγελο! (Μία ακόμη περίπτωση Ελληνοτουρκικής συνεργασίας και συνεννόησης...)  

Επιστρέψαμε στην Σύλλη το επόμενο βράδυ (24 Αυγούστου) για να θαυμάσουμε το φεγγάρι πάνω από τον λόφο της Αγίας Θέκλας και να την αποχαιρετήσουμε. Προηγουμένως είχαμε επισκεφθεί το Μαυσωλείο του Μεβλανά Ρουμί στο Ικόνιο, αλλά είχαμε και την τιμή να μας επισκεφθεί στο ξενοδοχείο μας ο δήμαρχος Σελτσουκίας Uğur İbrahim Altay. Το πρωί της 25ης Αυγούστου συνεχίσαμε για Καππαδοκία -- ένα μέρος του ταξιδιού στο οποίο δεν θα αναφερθώ ιδιαίτερα -- αφού περάσαμε από το Αρχαιολογικό Μουσείο του Ικονίου, στον περίβολο του οποίου υπάρχει και η πλάκα με την περίφημη επιτύμβια επιγραφή για τον 'αμηρασλάνη' απόγονο των Κομνηνών (που ανεπιτυχώς προσπάθησαν να φέρουν στην Ελλάδα οι Συλλαίοι το 1924). 

Η επιστροφή περιλάμβανε την μάλλον κοπιαστική διαδρομή Καισάρειας - Αφιόν Καραχισάρ (σε κάποιο σημείο της οποίας είδαμε ξανά τα βουνά της Σύλλης), και την πιο άνετη διαδρομή προς τα παράλια (αν και φορτισμένη για όσους ανακαλούσαν την υποχώρηση του Ελληνικού στρατού τον Αύγουστο του 1922), αρκετές Τουρκικές σημαίες στα μπαλκόνια της Σμύρνης για μια επέτειο που δεν θέλουμε να θυμόμαστε, και σύντομη περιήγηση στα Αλάτσατα (με το τέμπλο του Γιαννούλη Χαλεπά στον ανακαινιζόμενο ναό των Εισοδίων της Θεοτόκου, που λειτουργεί ακόμη ως τζαμί) πριν φύγουμε από τον Τσεσμέ για την Χίο (απόγευμα της 29ης Αυγούστου 2010).

[Memories from the Sillean Union's trip to Sille in August 2010]

   

Σεραφείμ Μπατζόγλου (~1880 - ~1920)

Κατ' εξαίρεσιν επετράπη σαυτόν να παραμένει στη Νίγδη. (Να μην προωθηθεί δηλαδή στο "εσωτερικό".) Είχεν ενοικιάσει σπίτι στο Καγιάμπασι της Νίγδης, έφερεν εκεί και την οικογένεια του και περνούσε καλά, και όχι σαν εκτοπισμένος. Εκεί μια προσβολή της καρδιάς σε δυο μέρες μέσα τον έρριξε στον τάφο.

Αυτός είναι ο επίλογος της ανέκδοτης αυτοβιογραφίας του αυτοδημιούργητου Συλλαίου τραπεζίτη Σεραφείμ Μπατζόγλου, γραμμένος από τον μεταφραστή της ('από τα παλιά τούρκικα') Γεώργιο Μαυροχαλυβίδη (1967). Στην Περιπέτεια του Σεραφείμ Μπατζόγλου υπάρχουν πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία για τα κοινωνικά και επιχειρηματικά ήθη της περιοχής, στην παρούσα ανάρτηση όμως θα περιορισθούμε στο θέμα της εξορίας που δεν απέφυγε, και με το οποίο τελειώνει την διήγηση του:

Λόγω της πολιτικής καταστάσεως κατά Ιούνιον του έτους 337 (1919) αποφασίστηκε η εκτόπιση των μη Μωαμεθανών στο εσωτερικό, κι ενώ οι συνομήλικες μου είχαν αποσταλεί, εγώ παρέμεινα έως ένα μήνα στο Ικόνιο, και για να πω την αλήθεια, εμέ δεν ήθελαν να με στείλουν για την αυταπάρνησι μου και γιατί όντας τέκνον Οθωμανού μ' όλη τη σημασία της λέξεως, ήταν πασίγνωστο, πως τα προς την πατρίδα μου χρέη τα ξεπλήρωνα ως έπρεπε ήμουν δε και μέλος της Ερυθράς Ημισελίνου. Τότε είχα μπει σε δημοπρασία 25 χιλιάδων λιρών κι εκεί, που επρόκειτο ν' αρχίσω τη δουλιά, μ' εκάλεσε ο Βαλής Γαλήπ πασάς, και μ' ανεκοίνωσε, πως παραξηγήθηκε η μοναδική παραμονή δική μου και με λύπη του μου διέταξε να βγω κι εγώ από την Κόνια. Αφού έμεινα μια εβδομάδα ακόμα αποχωρίστηκα από το Ικόνιο.

Ας σημειωθεί ότι ο Σεραφείμ Μπατζόγλου άρχισε την σταδιοδρομία του ως μαθητευόμενος υπάλληλος του τηλεγραφείου του Ικονίου το 1897, όταν, όπως ο ίδιος αναφέρει, η Οθωμανική κυβέρνηση είχε απολύσει τους Ρωμιούς τηλεγραφητές λόγω του Ελληνοτουρκικού πολέμου.

[Self-made banker Serafeim Batzoglou was asked to leave Konya in 1919 due to the Greco-Turkish war, but was allowed to stay, with his family, in Nigde (where he died of heart attack) instead of 'going inland' ... due to his being an 'Ottoman patriot'. (Text from his autobiography (Adventure), translated from the Old Turkish by Georgios Mavrohalividis in 1967.)] 

Εξορία

Του Αγίου Γεωργίου σήμερα, και, ανάμεσα στα πολλά τηλεφωνήματα για την γιορτή μου, επιχειρώ να θυμηθώ εδώ -- μέσω παλιού χειρογράφου του πατέρα μου -- αυτόν στον οποίο οφείλω το όνομα:

Ο πατέρας μου κάποιο διάστημα του 1920 ήταν κρυμμένος σε ειδική κρύπτη μέσα στο σπίτι. (Σε όλα σχεδόν τα Ελληνικά σπίτια είχανε κάνει, στο καθένα, μια κρύπτη από φόβο προς τους Τούρκους...) Ο αδελφός μου ο Περικλής (9 ετών) πείραζε συνέχεια τον σκύλο μας με αποτέλεσμα να γαυγίζει ασταμάτητα. Του έκανε συστάσεις να σταματήσει να πειράζει τον σκύλο, δυο τρεις φορές... Ο Περικλής όμως το δικό του... Θυμώνει ο πατέρας μας κυρ-Γιώργης βγαίνει από τον κρυψώνα του τον αρπάζει και τον κατρακυλάει από τις σκάλες...

Η Ξανθίππη όταν ερχότανε η Τουρκική περίπολος να ψάξει για τον κυρ-Γιώργη συνέχεια κύταζε προς το μέρος που ήτανε κρυμμένος ο πατέρας. Και μόνο από αυτό θα μπορούσανε να καταλάβουνε οι Τούρκοι τον κρυψώνα του, που όμως τέτοια αντίληψη [και] εξυπνάδα...

Δεν ξέρω πως πότε και γιατί βγήκε από την κρυψώνα του ο πατέρας μας και ακολούθησε την σκληρή μοίρα των ανθρώπων-ομήρων στα τάγματα εργασίας (αμελέ ταμπουρού) όπου τελικά από τις απάνθρωπες, φοβερές, κακουχίες αρρώστησε, έγινε ανθρώπινο ράκος και από διηγήσεις συμπατριωτών μας που είχανε την τύχη να επιζήσουνε πληροφορηθήκαμε μετά από μερικά χρόνια ότι πέθανε στην ράχη ενός χαμάλη μέσα σε κουρέλια βρομιά γεμάτος ψείρα.

Το 1921 μαθεύτηκε ο θάνατος του στη Σύλλη, άρχισαν συγγενείς, φίλοι, γείτονες τις συλλυπητήριες επισκέψεις στην μάνα μας. Κάποια από αυτές με πλησίασε άρχισε να με χαϊδεύει και να λέει και να επαναλαμβάνει "κακόμοιρο παιδί" εγώ κατάλαβα από το ύφος της ότι κάποιο κακό πολύ κακό συμβαίνει φοβήθηκα αγριεύτηκα και της πατάω μια γερή δαγκοματιά στο μπούτι της τόσο γερή που μπήκανε τα δόντια μου (δόντια μωρού 2 ετών είναι σουβλιά!) στη σάρκα της και η κακομοίρα έβγαλε κραυγή πόνου τινάχτηκε στον αέρα και απομακρύνθηκε από μένα. (Αυτά μου τα διηγήθηκαν η μάνα μου οι θείες μου και άλλοι συγγενείς.)

[My father recalls the circumstances of his father's hiding from Turkish Police and eventual death in exile (death march) in 1920, and his own 'biting attack' against a visiting mourner at the age of 2. Posted on the occasion of my grandfather's 'name day' (St George's).]

Ένωση Συλλαίων -- απολογισμός 2011 - 2014

          Το  Δ.Σ.  Της  Ένωσης  Συλλαίων   καλωσορίζει  τα  μέλη   που  παρίστανται  σήμερα  [17-3-2014] στην  πρώτη  απολογιστική  συνέλευση   της  Ένωσής  μας . Μας  δίνεται  έτσι  η  ευκαιρία  να  κάνουμε  μια  μικρή  αναδρομή  στην  τριετία  που  πέρασε  από  τη  χρονολογία  της  ίδρυσης  του  συλλόγου  μας,  που  ήταν  ο  Μάρτιος  του  2011.

          Τρία  χρόνια  δεν  είναι  μια  μεγάλη  περίοδος,  δεν  είναι  είναι  όμως  και  μικρή.  Οι  προσπάθειές  μας  κατευθύνθηκαν  στην  εσωτερική  οργάνωση  και  τον  τρόπο  λειτουργίας  του  συλλόγου,  στην  πραγματοποίηση  διαφόρων  πολιτιστικών  εκδηλώσεων  και  κυρίως  στην  ανάπτυξη  και  ενίσχυση  φιλικών  δεσμών  μεταξύ  των  μελών.

          Μακριά  από  εμάς  η  παραμικρή   υποψία  δημιουργίας αντιθέσεων  είτε  τοπικιστικών,  είτε  προσωπικών,  είτε  πολύ  περισσότερο  κομματικών. Είμαστε  μια  ευρεία  οικογένεια,  ένα  συλλέϊκο  σόϊ,   και  έτσι  θα  παραμείνουμε. 

          Α.- Για  την  οργάνωση  του  συλλόγου  προείχε  η  ανεύρεση  και  ο εντοπισμός  των  συμπατριωτών  μας  που  είναι  σκορπισμένοι  σε  όλη  την  Ελλάδα. Ευτυχώς  η  ευρύτατη  δημοσιοποίηση και  η  επιτυχία  της  πρώτης  συνάθροισης  Συλλαίων  τον  Μάϊο  του  2009  που  έγινε  στη  Νέα  Ιωνία  και  η  καταγραφή  όλων  των  προσελθόντων  σε  αυτήν  μας  εφοδίασε  με  ένα  αριθμό  συμπατριωτών  που  έφθασε  περίπου  τους  200. Ο  αριθμός  αυτός  αυξήθηκε  από  τότε,  αλλά  ο  αριθμός  αυτών  που  έγιναν  μέλη  του  συλλόγου  μας  είναι  σαφώς μικρότερος.

          Β.- Πρέπει  να  τονίσουμε  εξ αρχής  ότι  τα  μέλη  του  συλλόγου  μας  δεν  είναι  μόνο κάτοικοι Αθηνών ή  Πειραιώς.  Είναι  και  από  τη  Θεσσαλονίκη,  την  Πάτρα, την  Τρίπολη, τη  Δράμα, την  Αριδαία,  τα  Γιαννιτσά,  τη  νήσο Σύρο κ.λ.π.

  Κύρια  εκδήλωση  μας  αποτελεί  η  ετήσια  μετάβαση  μελών  του  Δ.Σ.  στη  Θεσσαλονίκη  και  η  πραγματοποίηση  εκεί  όχι  μόνο  διαλέξεων  και  πολιτιστικών  εκδηλώσεων,  αλλά  και  κοινών  συνεστιάσεων, όπου  συμπαρίστανται  και  Συλλαίοι  από  άλλες  πόλεις  της  Μακεδονίας. 

Χαιρόμαστε  πάρα  πολύ  που  στην  κοπή  της  βασιλόπιτας  έρχονται  από  την  επαρχία  πολλοί  από  αυτούς, αυτό  όμως  δημιουργεί  σε  εμάς  αυξημένες  ευθύνες  απέναντί  τους. 

           Γ.- Και  ερχόμαστε  τώρα  σε  μια  περιληπτική  απαρίθμηση  των  πεπραγμένων  του  απερχόμενου  Δ.Σ.

          1.- Κατ'  αρχάς  επετεύχθη  η  μίσθωση  γραφείου  της  Ένωσής  μας,  τελείως  απαραίτητου  για  να  υπάρχει  η  απαιτούμενη  από  το  Νόμο  έδρα  του  συλλόγου  μας. Το  γραφείο  αυτό,  του  οποίου  το  μίσθωμα  ανέρχεται  σε  150  ευρώ  μηνιαίως, επιπλώθηκε  με  έπιπλα  που  προσεφέρθησαν  από  διαφόρους.  Παράλληλα  άρχισε  η  δημιουργία   βιβλιοθήκης  μικρασιατικού  περιεχομένου,  από  προσφορές  διαφόρων,  μεταξύ  των  οποίων  και  μιας  δεκάδας  βιβλίων  προερχομένων  από  τη  βιβλιοθήκη  της  Σύλλης,  τα  οποία  μας  προσέφερε  ο  αείμνηστος  Μιχάλης  Χριστοφορίδης. Το  μόνο  που  αγοράσαμε είναι  ένα  προτζέκτορα,  απαραίτητο για  τις  προβολές  VIDEO    κ.λ.π.

          2.-  Γνωστή  είναι  σε  όλους  σας  η  εορτή  της  βασιλόπιτας,  η  οποία,  από  τότε  που  καθιερώσαμε  εισιτήριο,  έχει  πάντοτε  επιτυχία  και  η  οποία  κατά  κάποιο .... μαγικό  τρόπο  δεν  επιβαρύνει  οικονομικά  το  σύλλογο,  ούτε  όμως  και  του  έδωσε  ποτέ  έσοδα.   Η  κοπή  της  βασιλόπιτας  πλαισιώνεται πάντοτε    από  μικρό  καλλιτεχνικό καλλιτεχνικό πρόγραμμα  και   ομιλίες  ειδικών  επιστημόνων,  όπως  η  νυφιάτικη  φορεσιά  της  Σύλλης,  ο  αναπαλαιωμένος  ναός  του  Αρχαγγέλου  Μιχαήλ  κ.λ.π.

          3.-  Με  την  πρωτοβουλία  των  γυναικών - μελών   του     Δ.Σ.   οργανώθηκαν  απογευματινές  συγκεντρώσεις  (τ έ ϊ α) κάθε  δύο  μήνες,  όπου  εκτός  από τις  ομιλίες  διαφόρων  ειδικών  επιστημόνων  (όπως  της  καθηγήτριας  Πανεπιστημίου κας Π. Λεοντίου  για  τη  γυναίκα  στο  Βυζάντιο,  της  κας Πολίτου  για  τα  κεντήματα  του  Μουσείου  Μπενάκη, της  συμπατριώτισσάς  μας  λογοτέχνιδος  κας  Αργυρώς  Μαργαρίτη  που  παρουσίασε αποσπάσματα από  το  συγγραφικό  της  έργο    κ.λ.π.) δημιουργείται  φιλική  ατμόσφαιρα  μεταξύ  των  γυναικών  και  αλληλογνωριμία  μεταξύ  τους.

          4.- Ιδιαίτερη  προσπάθεια  δόθηκε  στη  συμμετοχή  της  Ένωσής  μας,  όπως  αυτή  εκπροσωπείται  από  το  Δ.Σ., στην  αναπαλαίωση  του  ναού  του  Αρχαγγέλου  Μιχαήλ  στη  Σύλλη. Η  ομάδα  των  Τούρκων  αρχαιολόγων  και  συντηρητών  του μεγάλης  σημασίας  βυζαντινού  ναού   της  απώτερης  πατρίδας  μας,  ανακάλυψε  τον  Πρόεδρο  της  Ένωσής  μας  και  ζήτησε  τη  συνδρομή  μας  στον  τρόπο  αναστήλωσης  και  διακόσμησης  του  εσωτερικού  της  εκκλησίας. Εμείς  ανταποκριθήκαμε,  προσφέραμε  επιστημονική   βοήθεια  και  με  την  οικονομική  συνδρομή  των  αδελφών  Α.και Ε. Μωυσόγλου  φροντίσαμε  να  αποσταλούν  αντίγραφα  εικόνων,  δύο  τάπητες  προερχόμενοι  από  την  ταπητουργική  δραστηριότητα  της  ελληνικής  Σύλλης, κ.λ.π. Ο  μέγιστος  και  περικαλλής  αυτός ναός  είναι  σήμερα  επισκέψιμο  μουσείο  που  αναπαριστά  χριστιανική  εκκλησία.

          Στο  πλαίσιο  αυτό  εντάσσεται  και  η  επιτόπια  συνάντηση μελών  του  Δ.Σ. (του  Προέδρου  και  του  Αντιπροέδρου)  με  τον  Πατριάρχη  κ. Βαρθολομαίο,  ο  οποίος  μας υποσχέθηκε   ότι  θα  ιερουργήσει  σε  θεία  λειτουργία στη  Σύλλη  και  θα  μας  ειδοποιήσει  πότε  θα  πραγματοποιηθεί  αυτή.

           5.- Η  Ένωση  μας  οργάνωσε τρεις  επιστημονικές  ανακοινώσεις  στη  Θεσσαλονίκη,  όπου  μίλησαν  ο  καθηγητής  Πανεπιστημίου  κ.  Καραθανάσης,  ο  πανεπιστημιακός  κ.  Αλμπανούδης  και  η επίτιμος  Δ/ντρια  του  Λαογραφικού  Μουσείου  Μακεδονίας,  συμπατριώτισσά  μας,   κα  Μελίδου-Κεφαλά  με  θέματα  την  ιστορική  σημασία   της  Καππαδοκίας,  το  γλωσσικό  ιδίωμα  της  Σύλλης  και  την νυφιάτικη  παραδοσιακή  φορεσιά  της  Σύλλης. 

          6.- Μετά  από  μακροχρόνιες  έρευνες ανακαλύψαμε  τον  ληξιαρχικό  Κώδικα  της  Σύλλης  για  τα  έτη  1890  έως  1923,  πήραμε  ειδική  άδεια  από  τα Γενικά  Αρχεία  του  Κράτους,  τον  φωτογραφήσαμε  ολόκληρο  και  είναι  στη  διάθεση των  μελών  μας  για  οποιαδήποτε  γενεαλογική  έρευνα  των  προγόνων μας. Φιλοδοξούμε  να  τον  δημοσιεύσουμε  με  την  αρμόζουσα  επιστημονική  υποστήριξη. Μέχρι  τότε  ο  Κώδικας  αυτός  είναι  στη  διάθεση  οποιουδήποτε  συμπατριώτη  θέλει  να  τον  συμβουλευθεί,  και  να  πάρει  φωτοτυπία  των  εγγραφών  που  τον  ενδιαφέρουν. 

          7.- Γενικώς  οι  προσπάθειές  μας  κατέτειναν  στην  ανάδειξη  της  σημασίας  της  ελληνικότατης, (και  όχι  απλώς  ελληνόφωνης)  χριστιανικής  Σύλλης    και  της ανάγκης  αυτά  όλα  να  τα  γνωρίσουν  όλα  τα  μέλη  της,  και  όχι  μόνον  εκείνα  που  έτυχε  να  τα   γνωρίζουν. Ερευνήσαμε  τα  μουσικά  αρχεία  του   Κέντρου  Μικρασιατικλών  Σπουδών  και  του  Λυκείου των  Ελληνίδων  για  την  ανακάλυψη  παλαιών  σιλλιώτικων  τραγουδιών,  βοηθήσαμε  το  Κέντρο  Μικρασιατικών  Σπουδών  να  αποδώσει  σε  σύγχρονα  ελληνικά  τα  ιδιόλεκτα ελληνικά  παραμυθιών  από  τη  Σύλλη,  βοηθήσαμε  στην  οργάνωση  της  έκθεσης  φωτογραφιών  και  εικόνων  από  το  ναό  της  Σύλλης  που   προσκόμισαν  Τούρκοι  φοιτητές  του  Πανεπιστημίου  του  Ικονίου,  και   που  επισκέφτηκε  ο  Τούρκος  Υπουργός  Εξωτερικών  στην  αίθουσα  του  Συλλόγου  Ιμβρίων,  φροντίσαμε  να   ενταχθούμε σε   ομοσπονδίες  μικρασιατικών  ή  προσφυγικών  συλλόγων  και  να  εκπροσωπηθούμε  σε  πανελλήνιες  συγκεντρώσεις  καππαδοκικών  σωματείων  κ.α. , κ.α. 

          Και  να  μη  ξεχάσω  βέβαια  την  έκδοση  ειδικού  γραμματόσημου  που  έγινε  με  φροντίδες  ενός  μέλους  του  Διοικητικού  Συμβουλίου  και  απεικονίζει  τη  γνωστή  νυφιάτικη  φορεσιά  της  Σύλλης.

8.-  Όλα  αυτά  με  μοναδικά  έσοδα  τις  δικές  σας  συνδρομές,  οι  οποίες  είναι  και  ο  μοναδικός  πόρος  μας.  Άλλα  σωματεία  έχουν  δεχθεί   δαψιλείς  δωρεές  όχι  μόνο   σε  ποσά   αξιόλογα  αλλά  και  δωρεές  ακινήτων,  από  τα  ενοίκια  των  οποίων  καλύπτουν  τα  έξοδά  τους.  Εμείς  μέχρι  τώρα  δεν  είχαμε  αυτή  την  τύχη.  Ελπίζουμε  όμως  ότι  ίσως  κάποτε  κάποιος  Συλλαίος  εκτιμήσει  το  έργο  μας  και  μας  θυμηθεί.....

          Τα  οικονομικά  μας  όμως  θα  σας  τα  εκθέσει  στη  συνέχεια  ο  Ταμίας.

          Δ.-   Αγαπητοί  μας  συμπατριώτες.  Αυτά  είναι  όσα  κάναμε.  Υπάρχουν  όμως  και  πολλά  που  δεν  κάναμε. Θα  σας  τα  πούμε  με  όλη  την ειλικρίνεια.

          Δεν  μπορέσαμε  να  πείσουμε  τα  μέλη  μας  να  μας  φέρουν  φωτογραφίες,  μάλλον  αντίγραφά  τους,   για  να  δημιουργήσουμε  ένα  φωτογραφικό  αρχείο  που  θα  απεικονίζει  τους  παλαιούς  Συλλαίους  με τα  ονόματά  τους.   Ευτυχώς  τώρα     τελευταία  άρχισαν  αρκετοί  να  μας  φέρνουν  αντίγραφα  φωτογραφιών  οι  οποίες   θα  συνδεθούν  με  τα  ονόματα  που  προκύπτουν  από  τον  ληξιαρχικό  κώδικα.  Αν  το  καταφέρουμε  αυτό  θα  είναι  μια  σπουδαία  αρχή  για  γενεαλογικές  έρευνες. 

Θα  συνεχίσουμε  επίσης  τις επανειλημμένες  εκκλήσεις  μας για  να   δημιουργήσουμε  τουλάχιστον  έναν  κατάλογο  με τα  κειμήλια, τα έγγραφα, και  τις ενδυμασίες  που  βρίσκονται  στην  κατοχή  συμπατριωτών  μας  συνοδευόμενο  από   φωτογραφίες  ή  φωτοτυπίες  τους. Δεν  ζητάμε  να  μας  τα  παραδώσουν, ( τι  να  τα  κάνουμε  άλλωστε ? Δεν  είμαστε  Μουσείο ).  Καταλαβαίνουμε την   επιθυμία  τους  να  μη  τα  αποχωρισθούν  τουλάχιστον  όσο  ζουν.  Ας  σκεφτούν  όμως  πόσες  τέτοιες  μικρές οικογενειακές   συλλογές  μετά  από  αυτούς   καταχωνιάζονται  σε  άγνωστα  μέρη, καταστρέφονται ή  καταλήγουν   στα  σκουπίδια....          Δεν  μπορέσαμε  να  μαγνητοφωνήσουμε  τη  διάλεκτο  της  Σύλλης  από   παλιούς  Συλλαίους,  γεννημένους  στη  Σύλλη,  αφού  όταν  αρχίσαμε  να  ψάχνουμε  γι' αυτούς  δεν  βρήκαμε  κανέναν  αξιόπιστο  ομιλητή. Τώρα  τελευταία  μαθαίνουμε  ότι  υπάρχουν  συμπατριώτες  μας  που  διαθέτουν  τέτοιες  μαγνητοφωνήσεις.  Θα  προσπαθήσουμε  να  πάρουμε  αντίγραφά  τους.      Γενικά  στρεφόμαστε  περισσότερο  στη  διάσωση  των  τεκμηρίων  της  ιστορίας,  της  λαογραφίας  και   του    πολιτισμού  της  Σύλλης,  χωρίς  να  παραβλέπουμε  και   την  πραγματοποίηση  συγκεντρώσεων,  διαλέξεων  και  εκδρομών.

          Τελειώνοντας  ευχαριστούμε  τον  αντιπρόεδρό  μας, τον  κ.  Σαρρηκωστή  για  την ολόθερμη  προσφορά  του  στο  έργο  που  επιτέλεσε  το  Δ.Σ.  Λυπούμεθα  που  δεν  θα  είναι  πάλι  υποψήφιος  στις  αρχαιρεσίες  αυτές.

          Αγαπητοί  μας  συμπατριώτες. Ελπίζουμε  ο  δρόμος  αυτός  που  χαράξαμε  να  τύχει  της  εγκρίσεώς  σας.  Και  σας  παρακαλούμε  να  μας  πείτε  τι  θα  θέλατε  να  προσέξει  το  νέο  Διοικ.  Συμβούλιο  που  θα  προκύψει  από  τις  σημερινές  αρχαιρεσίες. 

Το  Διοικητικό  Συμβούλιο

Σαλκιτζόγλου Τάκης  (Πρόεδρος)                        Μωϋσόγλου  Ευλαμπία ( μέλος)

Σαρρηκωστής  Μανόλης (Αντιπρόεδρος)            Γουναρίδης  Γιάννης (μέλος)

Μαμελετζή  Μαίρη (Γεν. Γραμματεύς)                Μπλαζής  Δήμος  (μέλος)

Παπάζογλου Σίλβεστρος (Ταμίας)

[For its first three years (3/2011 - 3/2014) the Sillean Union, established with the goal of gathering Greeks of Sillean origins throughout Greece and preserving Sille's memory as a Greek town, reports (3/17/14) the following actions and activities:

-- establishment of an office in Athens, to house precious archival material

-- annual 'new year's pie' celebration and bimonthly ladies' tea gatherings

-- active collaboration with Turkish archeologists restoring the church of Archangelos Michael in Sille

-- annual lecture in Thessaloniki (lectures on Cappadokia (Athanassios Karathanassis, 4-6-2011), Sille's Greek dialect (Pavlos Albanoudis, 29-9-2012), Sille's traditional dress (Nelli Melidou-Kefala, 2-11-2013)) 

-- location and reproduction of Sille's Book of births and deaths (Registry, 1890 - 1923), accessible now to all members

The Sillean Union actively requests information on Sille-related memorabilia from its members, and thanks vice-president Manolis Sarrikostis for his three-year service.] 

Φωτογραφίες από τον Αρχάγγελο Μιχαήλ

Επιλογή από φωτογραφίες του προσφάτως ανακαινισθέντος ναού του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στην Σύλλη που παρουσίασε ο πρόεδρος της Ένωσης Συλλαίων Τάκης Σαλκιτζόγλου κατά την κοπή της βασιλόπιτας στις 18-1-14:

     

[Photos from the recently rennovated church of Archaggelos Michael in Sille, presented by the Sillean Union President Takis Salkitzoglou at the annual 'New Year's Pie' gathering on 1/18/14]

Οδηγός Σύλλης -- Sille Kültür Vadisi

Πριν δύο περίπου χρόνια εκδόθηκε στο Ικόνιο το βιβλίο Sille Kültür Vadisi . Συγγραφέας είναι ο ιστορικός τέχνης και βυζαντινολόγος Ilker Mete Mimiroglu, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Ικονίου. Το βιβλίο προλογίζει ο Δήμαρχος Σελτσουκίας Ugur Ibrahim Altay (που κάποιοι από μας -- εκδρομή της Ένωσης Συλλαίων τον Αύγουστο του 2010 -- συνάντησαν στο ξενοδοχείο μας στο Ικόνιο*). Πρόκειται για προσεγμένη δίγλωσση έγχρωμη έκδοση 160 περίπου σελίδων (μικρού σχήματος), από την Αγγλική εκδοχή της οποίας ξεχώρισα (Απρίλιος 2012) κάποια σημεία: 

-- Σε απόλυτη συνέπεια με την τρέχουσα κυρίαρχη Τουρκική ιδεολογία και τακτική, οι πρόγονοι μας αποκαλούνται απλώς "Χριστιανοί" ή "μη Μουσουλμάνοι" (αν και σε ένα σημείο (σελίδα 113) ο ίδιος ο συγγραφέας μιλάει για πλούσιους Έλληνες του Ικονίου που παραθέριζαν στην Σύλλη (ακριβέστερα το Rumlarin μεταφράζεται ως greek). Εντόπισα ένα και μόνο σημείο (σελίδα 120) όπου αναφέρεται ξεκάθαρα ότι οι Χριστιανοί της Σύλλης μιλούσαν μία Ελληνική διάλεκτο ("με πολλές Τουρκικές και τοπικές (;) λέξεις", "a different type of Greek language which has many Turkish and local words in use"), και ο όρος "Ελληνική" μάλλον εμφανίζεται και στο αντίστοιχο σημείο του Τουρκικού κειμένου ("Yunanca", "Yunancadan"). [Κατά τα άλλα υπάρχει συχνή και ασαφής αναφορά στις "κουλτούρες που συνυπήρχαν αρμονικά στην Σύλλη".]

-- Στην σελίδα 120 και πάλι έχουμε ένδειξη για σύγχρονη επιβίωση του πανηγυριού του Αγίου Χαρίτωνα (28 Σεπτεμβρίου) ... ως "Ημέρα της Σύλλης" ("Sille day") ... την τελευταία εβδομάδα του Σεπτεμβρίου (Sille day events every September's last week). [Ο συγγραφέας αναφέρει το πανηγύρι του Αγίου Χαρίτωνα της 28ης Σεπτεμβρίου στην ίδια σελίδα αλλά δεν κάνει καμία εικασία συσχέτισης με την "Ημέρα της Σύλλης".]

-- Υπάρχει μεν αναφορά στο Μοναστήρι του Αγίου Χαρίτωνα (επίσης γνωστό ως "Λευκό Μοναστήρι"/"Ak Manastir" και "Μοναστήρι του Πλάτωνα"/"Eflatun Manastir") και στις Βυζαντινές (Κομνήνειες) επιγραφές του που υπάρχουν στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Ικονίου, δεν αναφέρεται όμως ότι το μοναστήρι βρίσκεται σήμερα μέσα σε μία τεράστια στρατιωτική βάση και είναι επομένως απρόσιτο στους τουρίστες. [Θυμίζω εδώ ότι οι επιγραφές αυτές αναφέρονται με λεπτομέρειες στο βιβλίο  "Η Σύλλη του Ικονίου" του Τάκη Σαλκιτζόγλου, που μαζί με τον στρατηγό Δερμετζόγλου πλησίασαν κάπως το μοναστήρι τον Αύγουστο του 2010 φρουρούμενοι από Τούρκους στρατιώτες. Υπάρχει επίσης άτυπη υπόσχεση του Δήμαρχου Altay περί άδειας να επισκεφθούμε το μοναστήρι σε κάποια μελλοντική επίσκεψη.]

-- Διασώζονται οι ονομασίες "Μεγάλη γκλησιά"/"Grand Church" και "Αρχάγγελος Μιχαήλ"/"Hagios Mikhael" γι αυτό που είναι σήμερα γνωστό -- χάρις στην Καραμανλίδικη επιγραφή στην είσοδο και στον γνωστό θρύλο περί ανέγερσης του ναού από την μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου -- ως "Aya Elenia Muzesi", ενώ αναφέρεται πως κάποιες από τις εικόνες του υπάρχουν στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Ικονίου και κάποιες άλλες ... απήχθησαν στην Ελλάδα (kidnapped to Greece)! [Δεν θυμάμαι από που/ποιον το γνωρίζω αυτό, αλλά φαίνεται πως αυτό που είδαμε σε περίοπτη θέση στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Ικονίου τον Αύγουστο του 2010 είναι ο Επιτάφιος της εκκλησίας μας.]

-- Δεν γνωρίζω αν η Kucuk Kilise (Μικρή Εκκλησία) που αναφέρεται στις σελίδες 74-75 και το Sille Tepe Sapeli που αναφέρεται στις σελίδες 146-147 είναι η ίδια εκκλησία, πρόκειται πάντως για δύο (;) από τις πολύ λίγες τοποθεσίες στις οποίες φαίνεται να υπάρχουν ακόμη Χριστιανικοί τάφοι. [Για την πρώτη, που βρίσκεται σε λόφο νοτιοδυτικά της Σύλλης, αναφέρεται στην σελίδα 74 ότι την επισκέπτονται (ακόμη) λεχώνες για να κατεβάσουν γάλα για τα βρέφη τους -- πρόκειται λογικά για Χριστιανικό έθιμο για το οποίο δεν θυμάμαι να έχω διαβάσει αλλού.]

-- Αξιοπερίεργο είναι ότι το περίφημο Πέτρινο Γεφύρι της Σύλλης, που πιστεύω πως εικονίζεται στις σελίδες 104-105, βρίσκεται στο Misirlioglu Sokak (που μεταφράζω, σωστά ελπίζω, ως "Οδό του Αιγύπτιου"): θυμίζω εδώ ότι στο γεφύρι αυτό έστησε ο Ιμπραήμ τον Κιουταχή το 1832, κατά την διάρκεια της Αιγυπτιακής εισβολής στην Μικρά Ασία, ζητώντας από όλους τους κατοίκους της Σύλλης να περάσουν από εκεί και να τον φτύσουν! [Η ιστορία αυτή, βασισμένη σε διηγήσεις Συλλαίων, διασώζεται στο βιβλίο του Τάκη Σαλκιτζόγλου ... και φαίνεται να επιβεβαιώνεται από την ονομασία του κεντρικού αυτού δρόμου της Σύλλης ... δημιουργώντας όμως απορίες για τον τρόπο που βλέπει η σύγχρονη Τουρκία την ενδομουσουλμανική αυτή σύρραξη (και αντίστοιχο μίσος ανάμεσα σε δύο φημισμένους πολιορκητές του Μεσολογγίου και πολέμιους της Ελληνικής Επανάστασης).]

-- Φαίνεται να κτίσθηκαν 'απότομα' πολλά τζαμιά στην Σύλλη την δεκαετία του 1860, αναρωτιέμαι αν επρόκειτο για 'ειρηνική αντίδραση' στις φιλοχριστιανικές μεταρρυθμίσεις (Τανζιμάτ) και στην άνοδο των Χριστιανών/Ελλήνων ... ή ίσως -- παρατήρηση Γεωργίας Χριστοδούλου-Τερζή -- για φυσιολογική συνέπεια εισροής Τούρκων αγροτών λόγω της αυξανόμενης ενασχόλησης των Ελλήνων της Σύλλης με το εμπόριο;

-- Ιδιαίτερα γοητευτική θα ήταν η διερεύνηση, από όσους διαθέτουν τις απαραίτητες γνώσεις, της πιθανότητας να έχουν επιβιώσει διάφορα καλλιτεχνικά μοτίβα των προγόνων μας σε καλλιτεχνικές δημιουργίες της σύγχρονης Σύλλης (τις οποίες ο ταξιδιωτικός οδηγός προβάλλει ως 'διαφορετικές').

*σε διαδικτυακό άρθρο στην Hurriyet Daily News (30-9-2011) ο Δήμαρχος Altay δηλώνει ότι οι τουρίστες δεν θα έρχονται στο Ικόνιο μόνο για το Μαυσωλείο του Μεβλανά Ρουμί αλλά και για την εκκλησία-μουσείο της Σύλλης ! 

[An April 2012 review of Ilker Mete Mimiroglu's Sille Kültür Vadisi , a sophisticated, bilingual Sille color guide published in Konya in early 2012 and prefaced by Selcuk Mayor Ugur Ibrahim Altay* (whom traveling Greeks of Sillean origin met at their Konya hotel in August 2010). Some highlights from the English version:

-- Although there is frequent reference to "various cultures peacefully coexisting (in pre-1924 Sille)", and a reference to "wealthy Konya Greeks vacationing in Sille" (p. 113), Sillean Greeks are rutinely referred to as "Christians" or "non-Muslims", with only one reference to them speaking a Greek dialect influenced by "many Turkish and local words" (p. 120). 

-- Although no connection is made between contemporary "Sille Day" (in last week of September) and the pre-1924 feast of St. Chariton on September 28, both mentioned in p. 120, the reader is led to make a fairly safe connection between the two.

-- Although there is reference to the nearby historic St. Chariton Monastery and the Byzantine inscriptions currently kept at Konya Archeological Museum, there is no mention of the monastery being part of a large military base, inaccessible to tourists. 

-- The "Grand Church"'s real name ("Archaggelos Michael") is thankfully mentioned; there is reference to its famed icons, some of them preserved at the Konya Archeological Museum and others 'kidnapped' to Greece.

-- There is precious reference to the "Small Church" southwest of Sille, a location where Christian graves have survived, visited to this day by lactating women (p. 74).

-- The author appears to be unaware of a story preserved among Sillean Greeks (and in Takis Salkitzoglou's book "Sille of Konya") concerning Reşid Mehmed Pasha (Kütahı) and Egypt's Imbrahim Pasha and the battle of Konya in 1832: after Imbrahim defeated Kütahı's forces he had him spat on by Sille's inhabitants on Sille's famed stone bridge (on a street currently named "Misirlioglu's Sokak" = "Egyptian's Street")!

-- There is reference to many mosques built in Sille in the 1860's, a likely result of Tanzimat (either a peaceful Muslim reaction to the rise of Christians or, as Georgia Christodoulou pointed out, an influx of Muslim farmers replacing Christians traveling away for business).

-- The author's reference to Sille's "distinct" artistic creations and patterns raises the fascinating possibility of distant Greek/Christian echoes and influences.

*In a 30-9-2011 article in Hurriyet Daily News Mayor Altay states that Konya will no longer be visited only for the Mevlana Museum but also for the [church] museum !]