Ένωση Συλλαίων -- απολογισμός 2011 - 2014

          Το  Δ.Σ.  Της  Ένωσης  Συλλαίων   καλωσορίζει  τα  μέλη   που  παρίστανται  σήμερα  [17-3-2014] στην  πρώτη  απολογιστική  συνέλευση   της  Ένωσής  μας . Μας  δίνεται  έτσι  η  ευκαιρία  να  κάνουμε  μια  μικρή  αναδρομή  στην  τριετία  που  πέρασε  από  τη  χρονολογία  της  ίδρυσης  του  συλλόγου  μας,  που  ήταν  ο  Μάρτιος  του  2011.

          Τρία  χρόνια  δεν  είναι  μια  μεγάλη  περίοδος,  δεν  είναι  είναι  όμως  και  μικρή.  Οι  προσπάθειές  μας  κατευθύνθηκαν  στην  εσωτερική  οργάνωση  και  τον  τρόπο  λειτουργίας  του  συλλόγου,  στην  πραγματοποίηση  διαφόρων  πολιτιστικών  εκδηλώσεων  και  κυρίως  στην  ανάπτυξη  και  ενίσχυση  φιλικών  δεσμών  μεταξύ  των  μελών.

          Μακριά  από  εμάς  η  παραμικρή   υποψία  δημιουργίας αντιθέσεων  είτε  τοπικιστικών,  είτε  προσωπικών,  είτε  πολύ  περισσότερο  κομματικών. Είμαστε  μια  ευρεία  οικογένεια,  ένα  συλλέϊκο  σόϊ,   και  έτσι  θα  παραμείνουμε. 

          Α.- Για  την  οργάνωση  του  συλλόγου  προείχε  η  ανεύρεση  και  ο εντοπισμός  των  συμπατριωτών  μας  που  είναι  σκορπισμένοι  σε  όλη  την  Ελλάδα. Ευτυχώς  η  ευρύτατη  δημοσιοποίηση και  η  επιτυχία  της  πρώτης  συνάθροισης  Συλλαίων  τον  Μάϊο  του  2009  που  έγινε  στη  Νέα  Ιωνία  και  η  καταγραφή  όλων  των  προσελθόντων  σε  αυτήν  μας  εφοδίασε  με  ένα  αριθμό  συμπατριωτών  που  έφθασε  περίπου  τους  200. Ο  αριθμός  αυτός  αυξήθηκε  από  τότε,  αλλά  ο  αριθμός  αυτών  που  έγιναν  μέλη  του  συλλόγου  μας  είναι  σαφώς μικρότερος.

          Β.- Πρέπει  να  τονίσουμε  εξ αρχής  ότι  τα  μέλη  του  συλλόγου  μας  δεν  είναι  μόνο κάτοικοι Αθηνών ή  Πειραιώς.  Είναι  και  από  τη  Θεσσαλονίκη,  την  Πάτρα, την  Τρίπολη, τη  Δράμα, την  Αριδαία,  τα  Γιαννιτσά,  τη  νήσο Σύρο κ.λ.π.

  Κύρια  εκδήλωση  μας  αποτελεί  η  ετήσια  μετάβαση  μελών  του  Δ.Σ.  στη  Θεσσαλονίκη  και  η  πραγματοποίηση  εκεί  όχι  μόνο  διαλέξεων  και  πολιτιστικών  εκδηλώσεων,  αλλά  και  κοινών  συνεστιάσεων, όπου  συμπαρίστανται  και  Συλλαίοι  από  άλλες  πόλεις  της  Μακεδονίας. 

Χαιρόμαστε  πάρα  πολύ  που  στην  κοπή  της  βασιλόπιτας  έρχονται  από  την  επαρχία  πολλοί  από  αυτούς, αυτό  όμως  δημιουργεί  σε  εμάς  αυξημένες  ευθύνες  απέναντί  τους. 

           Γ.- Και  ερχόμαστε  τώρα  σε  μια  περιληπτική  απαρίθμηση  των  πεπραγμένων  του  απερχόμενου  Δ.Σ.

          1.- Κατ'  αρχάς  επετεύχθη  η  μίσθωση  γραφείου  της  Ένωσής  μας,  τελείως  απαραίτητου  για  να  υπάρχει  η  απαιτούμενη  από  το  Νόμο  έδρα  του  συλλόγου  μας. Το  γραφείο  αυτό,  του  οποίου  το  μίσθωμα  ανέρχεται  σε  150  ευρώ  μηνιαίως, επιπλώθηκε  με  έπιπλα  που  προσεφέρθησαν  από  διαφόρους.  Παράλληλα  άρχισε  η  δημιουργία   βιβλιοθήκης  μικρασιατικού  περιεχομένου,  από  προσφορές  διαφόρων,  μεταξύ  των  οποίων  και  μιας  δεκάδας  βιβλίων  προερχομένων  από  τη  βιβλιοθήκη  της  Σύλλης,  τα  οποία  μας  προσέφερε  ο  αείμνηστος  Μιχάλης  Χριστοφορίδης. Το  μόνο  που  αγοράσαμε είναι  ένα  προτζέκτορα,  απαραίτητο για  τις  προβολές  VIDEO    κ.λ.π.

          2.-  Γνωστή  είναι  σε  όλους  σας  η  εορτή  της  βασιλόπιτας,  η  οποία,  από  τότε  που  καθιερώσαμε  εισιτήριο,  έχει  πάντοτε  επιτυχία  και  η  οποία  κατά  κάποιο .... μαγικό  τρόπο  δεν  επιβαρύνει  οικονομικά  το  σύλλογο,  ούτε  όμως  και  του  έδωσε  ποτέ  έσοδα.   Η  κοπή  της  βασιλόπιτας  πλαισιώνεται πάντοτε    από  μικρό  καλλιτεχνικό καλλιτεχνικό πρόγραμμα  και   ομιλίες  ειδικών  επιστημόνων,  όπως  η  νυφιάτικη  φορεσιά  της  Σύλλης,  ο  αναπαλαιωμένος  ναός  του  Αρχαγγέλου  Μιχαήλ  κ.λ.π.

          3.-  Με  την  πρωτοβουλία  των  γυναικών - μελών   του     Δ.Σ.   οργανώθηκαν  απογευματινές  συγκεντρώσεις  (τ έ ϊ α) κάθε  δύο  μήνες,  όπου  εκτός  από τις  ομιλίες  διαφόρων  ειδικών  επιστημόνων  (όπως  της  καθηγήτριας  Πανεπιστημίου κας Π. Λεοντίου  για  τη  γυναίκα  στο  Βυζάντιο,  της  κας Πολίτου  για  τα  κεντήματα  του  Μουσείου  Μπενάκη, της  συμπατριώτισσάς  μας  λογοτέχνιδος  κας  Αργυρώς  Μαργαρίτη  που  παρουσίασε αποσπάσματα από  το  συγγραφικό  της  έργο    κ.λ.π.) δημιουργείται  φιλική  ατμόσφαιρα  μεταξύ  των  γυναικών  και  αλληλογνωριμία  μεταξύ  τους.

          4.- Ιδιαίτερη  προσπάθεια  δόθηκε  στη  συμμετοχή  της  Ένωσής  μας,  όπως  αυτή  εκπροσωπείται  από  το  Δ.Σ., στην  αναπαλαίωση  του  ναού  του  Αρχαγγέλου  Μιχαήλ  στη  Σύλλη. Η  ομάδα  των  Τούρκων  αρχαιολόγων  και  συντηρητών  του μεγάλης  σημασίας  βυζαντινού  ναού   της  απώτερης  πατρίδας  μας,  ανακάλυψε  τον  Πρόεδρο  της  Ένωσής  μας  και  ζήτησε  τη  συνδρομή  μας  στον  τρόπο  αναστήλωσης  και  διακόσμησης  του  εσωτερικού  της  εκκλησίας. Εμείς  ανταποκριθήκαμε,  προσφέραμε  επιστημονική   βοήθεια  και  με  την  οικονομική  συνδρομή  των  αδελφών  Α.και Ε. Μωυσόγλου  φροντίσαμε  να  αποσταλούν  αντίγραφα  εικόνων,  δύο  τάπητες  προερχόμενοι  από  την  ταπητουργική  δραστηριότητα  της  ελληνικής  Σύλλης, κ.λ.π. Ο  μέγιστος  και  περικαλλής  αυτός ναός  είναι  σήμερα  επισκέψιμο  μουσείο  που  αναπαριστά  χριστιανική  εκκλησία.

          Στο  πλαίσιο  αυτό  εντάσσεται  και  η  επιτόπια  συνάντηση μελών  του  Δ.Σ. (του  Προέδρου  και  του  Αντιπροέδρου)  με  τον  Πατριάρχη  κ. Βαρθολομαίο,  ο  οποίος  μας υποσχέθηκε   ότι  θα  ιερουργήσει  σε  θεία  λειτουργία στη  Σύλλη  και  θα  μας  ειδοποιήσει  πότε  θα  πραγματοποιηθεί  αυτή.

           5.- Η  Ένωση  μας  οργάνωσε τρεις  επιστημονικές  ανακοινώσεις  στη  Θεσσαλονίκη,  όπου  μίλησαν  ο  καθηγητής  Πανεπιστημίου  κ.  Καραθανάσης,  ο  πανεπιστημιακός  κ.  Αλμπανούδης  και  η επίτιμος  Δ/ντρια  του  Λαογραφικού  Μουσείου  Μακεδονίας,  συμπατριώτισσά  μας,   κα  Μελίδου-Κεφαλά  με  θέματα  την  ιστορική  σημασία   της  Καππαδοκίας,  το  γλωσσικό  ιδίωμα  της  Σύλλης  και  την νυφιάτικη  παραδοσιακή  φορεσιά  της  Σύλλης. 

          6.- Μετά  από  μακροχρόνιες  έρευνες ανακαλύψαμε  τον  ληξιαρχικό  Κώδικα  της  Σύλλης  για  τα  έτη  1890  έως  1923,  πήραμε  ειδική  άδεια  από  τα Γενικά  Αρχεία  του  Κράτους,  τον  φωτογραφήσαμε  ολόκληρο  και  είναι  στη  διάθεση των  μελών  μας  για  οποιαδήποτε  γενεαλογική  έρευνα  των  προγόνων μας. Φιλοδοξούμε  να  τον  δημοσιεύσουμε  με  την  αρμόζουσα  επιστημονική  υποστήριξη. Μέχρι  τότε  ο  Κώδικας  αυτός  είναι  στη  διάθεση  οποιουδήποτε  συμπατριώτη  θέλει  να  τον  συμβουλευθεί,  και  να  πάρει  φωτοτυπία  των  εγγραφών  που  τον  ενδιαφέρουν. 

          7.- Γενικώς  οι  προσπάθειές  μας  κατέτειναν  στην  ανάδειξη  της  σημασίας  της  ελληνικότατης, (και  όχι  απλώς  ελληνόφωνης)  χριστιανικής  Σύλλης    και  της ανάγκης  αυτά  όλα  να  τα  γνωρίσουν  όλα  τα  μέλη  της,  και  όχι  μόνον  εκείνα  που  έτυχε  να  τα   γνωρίζουν. Ερευνήσαμε  τα  μουσικά  αρχεία  του   Κέντρου  Μικρασιατικλών  Σπουδών  και  του  Λυκείου των  Ελληνίδων  για  την  ανακάλυψη  παλαιών  σιλλιώτικων  τραγουδιών,  βοηθήσαμε  το  Κέντρο  Μικρασιατικών  Σπουδών  να  αποδώσει  σε  σύγχρονα  ελληνικά  τα  ιδιόλεκτα ελληνικά  παραμυθιών  από  τη  Σύλλη,  βοηθήσαμε  στην  οργάνωση  της  έκθεσης  φωτογραφιών  και  εικόνων  από  το  ναό  της  Σύλλης  που   προσκόμισαν  Τούρκοι  φοιτητές  του  Πανεπιστημίου  του  Ικονίου,  και   που  επισκέφτηκε  ο  Τούρκος  Υπουργός  Εξωτερικών  στην  αίθουσα  του  Συλλόγου  Ιμβρίων,  φροντίσαμε  να   ενταχθούμε σε   ομοσπονδίες  μικρασιατικών  ή  προσφυγικών  συλλόγων  και  να  εκπροσωπηθούμε  σε  πανελλήνιες  συγκεντρώσεις  καππαδοκικών  σωματείων  κ.α. , κ.α. 

          Και  να  μη  ξεχάσω  βέβαια  την  έκδοση  ειδικού  γραμματόσημου  που  έγινε  με  φροντίδες  ενός  μέλους  του  Διοικητικού  Συμβουλίου  και  απεικονίζει  τη  γνωστή  νυφιάτικη  φορεσιά  της  Σύλλης.

8.-  Όλα  αυτά  με  μοναδικά  έσοδα  τις  δικές  σας  συνδρομές,  οι  οποίες  είναι  και  ο  μοναδικός  πόρος  μας.  Άλλα  σωματεία  έχουν  δεχθεί   δαψιλείς  δωρεές  όχι  μόνο   σε  ποσά   αξιόλογα  αλλά  και  δωρεές  ακινήτων,  από  τα  ενοίκια  των  οποίων  καλύπτουν  τα  έξοδά  τους.  Εμείς  μέχρι  τώρα  δεν  είχαμε  αυτή  την  τύχη.  Ελπίζουμε  όμως  ότι  ίσως  κάποτε  κάποιος  Συλλαίος  εκτιμήσει  το  έργο  μας  και  μας  θυμηθεί.....

          Τα  οικονομικά  μας  όμως  θα  σας  τα  εκθέσει  στη  συνέχεια  ο  Ταμίας.

          Δ.-   Αγαπητοί  μας  συμπατριώτες.  Αυτά  είναι  όσα  κάναμε.  Υπάρχουν  όμως  και  πολλά  που  δεν  κάναμε. Θα  σας  τα  πούμε  με  όλη  την ειλικρίνεια.

          Δεν  μπορέσαμε  να  πείσουμε  τα  μέλη  μας  να  μας  φέρουν  φωτογραφίες,  μάλλον  αντίγραφά  τους,   για  να  δημιουργήσουμε  ένα  φωτογραφικό  αρχείο  που  θα  απεικονίζει  τους  παλαιούς  Συλλαίους  με τα  ονόματά  τους.   Ευτυχώς  τώρα     τελευταία  άρχισαν  αρκετοί  να  μας  φέρνουν  αντίγραφα  φωτογραφιών  οι  οποίες   θα  συνδεθούν  με  τα  ονόματα  που  προκύπτουν  από  τον  ληξιαρχικό  κώδικα.  Αν  το  καταφέρουμε  αυτό  θα  είναι  μια  σπουδαία  αρχή  για  γενεαλογικές  έρευνες. 

Θα  συνεχίσουμε  επίσης  τις επανειλημμένες  εκκλήσεις  μας για  να   δημιουργήσουμε  τουλάχιστον  έναν  κατάλογο  με τα  κειμήλια, τα έγγραφα, και  τις ενδυμασίες  που  βρίσκονται  στην  κατοχή  συμπατριωτών  μας  συνοδευόμενο  από   φωτογραφίες  ή  φωτοτυπίες  τους. Δεν  ζητάμε  να  μας  τα  παραδώσουν, ( τι  να  τα  κάνουμε  άλλωστε ? Δεν  είμαστε  Μουσείο ).  Καταλαβαίνουμε την   επιθυμία  τους  να  μη  τα  αποχωρισθούν  τουλάχιστον  όσο  ζουν.  Ας  σκεφτούν  όμως  πόσες  τέτοιες  μικρές οικογενειακές   συλλογές  μετά  από  αυτούς   καταχωνιάζονται  σε  άγνωστα  μέρη, καταστρέφονται ή  καταλήγουν   στα  σκουπίδια....          Δεν  μπορέσαμε  να  μαγνητοφωνήσουμε  τη  διάλεκτο  της  Σύλλης  από   παλιούς  Συλλαίους,  γεννημένους  στη  Σύλλη,  αφού  όταν  αρχίσαμε  να  ψάχνουμε  γι' αυτούς  δεν  βρήκαμε  κανέναν  αξιόπιστο  ομιλητή. Τώρα  τελευταία  μαθαίνουμε  ότι  υπάρχουν  συμπατριώτες  μας  που  διαθέτουν  τέτοιες  μαγνητοφωνήσεις.  Θα  προσπαθήσουμε  να  πάρουμε  αντίγραφά  τους.      Γενικά  στρεφόμαστε  περισσότερο  στη  διάσωση  των  τεκμηρίων  της  ιστορίας,  της  λαογραφίας  και   του    πολιτισμού  της  Σύλλης,  χωρίς  να  παραβλέπουμε  και   την  πραγματοποίηση  συγκεντρώσεων,  διαλέξεων  και  εκδρομών.

          Τελειώνοντας  ευχαριστούμε  τον  αντιπρόεδρό  μας, τον  κ.  Σαρρηκωστή  για  την ολόθερμη  προσφορά  του  στο  έργο  που  επιτέλεσε  το  Δ.Σ.  Λυπούμεθα  που  δεν  θα  είναι  πάλι  υποψήφιος  στις  αρχαιρεσίες  αυτές.

          Αγαπητοί  μας  συμπατριώτες. Ελπίζουμε  ο  δρόμος  αυτός  που  χαράξαμε  να  τύχει  της  εγκρίσεώς  σας.  Και  σας  παρακαλούμε  να  μας  πείτε  τι  θα  θέλατε  να  προσέξει  το  νέο  Διοικ.  Συμβούλιο  που  θα  προκύψει  από  τις  σημερινές  αρχαιρεσίες. 

Το  Διοικητικό  Συμβούλιο

Σαλκιτζόγλου Τάκης  (Πρόεδρος)                        Μωϋσόγλου  Ευλαμπία ( μέλος)

Σαρρηκωστής  Μανόλης (Αντιπρόεδρος)            Γουναρίδης  Γιάννης (μέλος)

Μαμελετζή  Μαίρη (Γεν. Γραμματεύς)                Μπλαζής  Δήμος  (μέλος)

Παπάζογλου Σίλβεστρος (Ταμίας)

[For its first three years (3/2011 - 3/2014) the Sillean Union, established with the goal of gathering Greeks of Sillean origins throughout Greece and preserving Sille's memory as a Greek town, reports (3/17/14) the following actions and activities:

-- establishment of an office in Athens, to house precious archival material

-- annual 'new year's pie' celebration and bimonthly ladies' tea gatherings

-- active collaboration with Turkish archeologists restoring the church of Archangelos Michael in Sille

-- annual lecture in Thessaloniki (lectures on Cappadokia (Athanassios Karathanassis, 4-6-2011), Sille's Greek dialect (Pavlos Albanoudis, 29-9-2012), Sille's traditional dress (Nelli Melidou-Kefala, 2-11-2013)) 

-- location and reproduction of Sille's Book of births and deaths (Registry, 1890 - 1923), accessible now to all members

The Sillean Union actively requests information on Sille-related memorabilia from its members, and thanks vice-president Manolis Sarrikostis for his three-year service.] 

Φωτογραφίες από τον Αρχάγγελο Μιχαήλ

Επιλογή από φωτογραφίες του προσφάτως ανακαινισθέντος ναού του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στην Σύλλη που παρουσίασε ο πρόεδρος της Ένωσης Συλλαίων Τάκης Σαλκιτζόγλου κατά την κοπή της βασιλόπιτας στις 18-1-14:

     

[Photos from the recently rennovated church of Archaggelos Michael in Sille, presented by the Sillean Union President Takis Salkitzoglou at the annual 'New Year's Pie' gathering on 1/18/14]

Οδηγός Σύλλης -- Sille Kültür Vadisi

Πριν δύο περίπου χρόνια εκδόθηκε στο Ικόνιο το βιβλίο Sille Kültür Vadisi . Συγγραφέας είναι ο ιστορικός τέχνης και βυζαντινολόγος Ilker Mete Mimiroglu, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Ικονίου. Το βιβλίο προλογίζει ο Δήμαρχος Σελτσουκίας Ugur Ibrahim Altay (που κάποιοι από μας -- εκδρομή της Ένωσης Συλλαίων τον Αύγουστο του 2010 -- συνάντησαν στο ξενοδοχείο μας στο Ικόνιο*). Πρόκειται για προσεγμένη δίγλωσση έγχρωμη έκδοση 160 περίπου σελίδων (μικρού σχήματος), από την Αγγλική εκδοχή της οποίας ξεχώρισα (Απρίλιος 2012) κάποια σημεία: 

-- Σε απόλυτη συνέπεια με την τρέχουσα κυρίαρχη Τουρκική ιδεολογία και τακτική, οι πρόγονοι μας αποκαλούνται απλώς "Χριστιανοί" ή "μη Μουσουλμάνοι" (αν και σε ένα σημείο (σελίδα 113) ο ίδιος ο συγγραφέας μιλάει για πλούσιους Έλληνες του Ικονίου που παραθέριζαν στην Σύλλη (ακριβέστερα το Rumlarin μεταφράζεται ως greek). Εντόπισα ένα και μόνο σημείο (σελίδα 120) όπου αναφέρεται ξεκάθαρα ότι οι Χριστιανοί της Σύλλης μιλούσαν μία Ελληνική διάλεκτο ("με πολλές Τουρκικές και τοπικές (;) λέξεις", "a different type of Greek language which has many Turkish and local words in use"), και ο όρος "Ελληνική" μάλλον εμφανίζεται και στο αντίστοιχο σημείο του Τουρκικού κειμένου ("Yunanca", "Yunancadan"). [Κατά τα άλλα υπάρχει συχνή και ασαφής αναφορά στις "κουλτούρες που συνυπήρχαν αρμονικά στην Σύλλη".]

-- Στην σελίδα 120 και πάλι έχουμε ένδειξη για σύγχρονη επιβίωση του πανηγυριού του Αγίου Χαρίτωνα (28 Σεπτεμβρίου) ... ως "Ημέρα της Σύλλης" ("Sille day") ... την τελευταία εβδομάδα του Σεπτεμβρίου (Sille day events every September's last week). [Ο συγγραφέας αναφέρει το πανηγύρι του Αγίου Χαρίτωνα της 28ης Σεπτεμβρίου στην ίδια σελίδα αλλά δεν κάνει καμία εικασία συσχέτισης με την "Ημέρα της Σύλλης".]

-- Υπάρχει μεν αναφορά στο Μοναστήρι του Αγίου Χαρίτωνα (επίσης γνωστό ως "Λευκό Μοναστήρι"/"Ak Manastir" και "Μοναστήρι του Πλάτωνα"/"Eflatun Manastir") και στις Βυζαντινές (Κομνήνειες) επιγραφές του που υπάρχουν στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Ικονίου, δεν αναφέρεται όμως ότι το μοναστήρι βρίσκεται σήμερα μέσα σε μία τεράστια στρατιωτική βάση και είναι επομένως απρόσιτο στους τουρίστες. [Θυμίζω εδώ ότι οι επιγραφές αυτές αναφέρονται με λεπτομέρειες στο βιβλίο  "Η Σύλλη του Ικονίου" του Τάκη Σαλκιτζόγλου, που μαζί με τον στρατηγό Δερμετζόγλου πλησίασαν κάπως το μοναστήρι τον Αύγουστο του 2010 φρουρούμενοι από Τούρκους στρατιώτες. Υπάρχει επίσης άτυπη υπόσχεση του Δήμαρχου Altay περί άδειας να επισκεφθούμε το μοναστήρι σε κάποια μελλοντική επίσκεψη.]

-- Διασώζονται οι ονομασίες "Μεγάλη γκλησιά"/"Grand Church" και "Αρχάγγελος Μιχαήλ"/"Hagios Mikhael" γι αυτό που είναι σήμερα γνωστό -- χάρις στην Καραμανλίδικη επιγραφή στην είσοδο και στον γνωστό θρύλο περί ανέγερσης του ναού από την μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου -- ως "Aya Elenia Muzesi", ενώ αναφέρεται πως κάποιες από τις εικόνες του υπάρχουν στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Ικονίου και κάποιες άλλες ... απήχθησαν στην Ελλάδα (kidnapped to Greece)! [Δεν θυμάμαι από που/ποιον το γνωρίζω αυτό, αλλά φαίνεται πως αυτό που είδαμε σε περίοπτη θέση στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Ικονίου τον Αύγουστο του 2010 είναι ο Επιτάφιος της εκκλησίας μας.]

-- Δεν γνωρίζω αν η Kucuk Kilise (Μικρή Εκκλησία) που αναφέρεται στις σελίδες 74-75 και το Sille Tepe Sapeli που αναφέρεται στις σελίδες 146-147 είναι η ίδια εκκλησία, πρόκειται πάντως για δύο (;) από τις πολύ λίγες τοποθεσίες στις οποίες φαίνεται να υπάρχουν ακόμη Χριστιανικοί τάφοι. [Για την πρώτη, που βρίσκεται σε λόφο νοτιοδυτικά της Σύλλης, αναφέρεται στην σελίδα 74 ότι την επισκέπτονται (ακόμη) λεχώνες για να κατεβάσουν γάλα για τα βρέφη τους -- πρόκειται λογικά για Χριστιανικό έθιμο για το οποίο δεν θυμάμαι να έχω διαβάσει αλλού.]

-- Αξιοπερίεργο είναι ότι το περίφημο Πέτρινο Γεφύρι της Σύλλης, που πιστεύω πως εικονίζεται στις σελίδες 104-105, βρίσκεται στο Misirlioglu Sokak (που μεταφράζω, σωστά ελπίζω, ως "Οδό του Αιγύπτιου"): θυμίζω εδώ ότι στο γεφύρι αυτό έστησε ο Ιμπραήμ τον Κιουταχή το 1832, κατά την διάρκεια της Αιγυπτιακής εισβολής στην Μικρά Ασία, ζητώντας από όλους τους κατοίκους της Σύλλης να περάσουν από εκεί και να τον φτύσουν! [Η ιστορία αυτή, βασισμένη σε διηγήσεις Συλλαίων, διασώζεται στο βιβλίο του Τάκη Σαλκιτζόγλου ... και φαίνεται να επιβεβαιώνεται από την ονομασία του κεντρικού αυτού δρόμου της Σύλλης ... δημιουργώντας όμως απορίες για τον τρόπο που βλέπει η σύγχρονη Τουρκία την ενδομουσουλμανική αυτή σύρραξη (και αντίστοιχο μίσος ανάμεσα σε δύο φημισμένους πολιορκητές του Μεσολογγίου και πολέμιους της Ελληνικής Επανάστασης).]

-- Φαίνεται να κτίσθηκαν 'απότομα' πολλά τζαμιά στην Σύλλη την δεκαετία του 1860, αναρωτιέμαι αν επρόκειτο για 'ειρηνική αντίδραση' στις φιλοχριστιανικές μεταρρυθμίσεις (Τανζιμάτ) και στην άνοδο των Χριστιανών/Ελλήνων ... ή ίσως -- παρατήρηση Γεωργίας Χριστοδούλου-Τερζή -- για φυσιολογική συνέπεια εισροής Τούρκων αγροτών λόγω της αυξανόμενης ενασχόλησης των Ελλήνων της Σύλλης με το εμπόριο;

-- Ιδιαίτερα γοητευτική θα ήταν η διερεύνηση, από όσους διαθέτουν τις απαραίτητες γνώσεις, της πιθανότητας να έχουν επιβιώσει διάφορα καλλιτεχνικά μοτίβα των προγόνων μας σε καλλιτεχνικές δημιουργίες της σύγχρονης Σύλλης (τις οποίες ο ταξιδιωτικός οδηγός προβάλλει ως 'διαφορετικές').

*σε διαδικτυακό άρθρο στην Hurriyet Daily News (30-9-2011) ο Δήμαρχος Altay δηλώνει ότι οι τουρίστες δεν θα έρχονται στο Ικόνιο μόνο για το Μαυσωλείο του Μεβλανά Ρουμί αλλά και για την εκκλησία-μουσείο της Σύλλης ! 

[An April 2012 review of Ilker Mete Mimiroglu's Sille Kültür Vadisi , a sophisticated, bilingual Sille color guide published in Konya in early 2012 and prefaced by Selcuk Mayor Ugur Ibrahim Altay* (whom traveling Greeks of Sillean origin met at their Konya hotel in August 2010). Some highlights from the English version:

-- Although there is frequent reference to "various cultures peacefully coexisting (in pre-1924 Sille)", and a reference to "wealthy Konya Greeks vacationing in Sille" (p. 113), Sillean Greeks are rutinely referred to as "Christians" or "non-Muslims", with only one reference to them speaking a Greek dialect influenced by "many Turkish and local words" (p. 120). 

-- Although no connection is made between contemporary "Sille Day" (in last week of September) and the pre-1924 feast of St. Chariton on September 28, both mentioned in p. 120, the reader is led to make a fairly safe connection between the two.

-- Although there is reference to the nearby historic St. Chariton Monastery and the Byzantine inscriptions currently kept at Konya Archeological Museum, there is no mention of the monastery being part of a large military base, inaccessible to tourists. 

-- The "Grand Church"'s real name ("Archaggelos Michael") is thankfully mentioned; there is reference to its famed icons, some of them preserved at the Konya Archeological Museum and others 'kidnapped' to Greece.

-- There is precious reference to the "Small Church" southwest of Sille, a location where Christian graves have survived, visited to this day by lactating women (p. 74).

-- The author appears to be unaware of a story preserved among Sillean Greeks (and in Takis Salkitzoglou's book "Sille of Konya") concerning Reşid Mehmed Pasha (Kütahı) and Egypt's Imbrahim Pasha and the battle of Konya in 1832: after Imbrahim defeated Kütahı's forces he had him spat on by Sille's inhabitants on Sille's famed stone bridge (on a street currently named "Misirlioglu's Sokak" = "Egyptian's Street")!

-- There is reference to many mosques built in Sille in the 1860's, a likely result of Tanzimat (either a peaceful Muslim reaction to the rise of Christians or, as Georgia Christodoulou pointed out, an influx of Muslim farmers replacing Christians traveling away for business).

-- The author's reference to Sille's "distinct" artistic creations and patterns raises the fascinating possibility of distant Greek/Christian echoes and influences.

*In a 30-9-2011 article in Hurriyet Daily News Mayor Altay states that Konya will no longer be visited only for the Mevlana Museum but also for the [church] museum !] 

Αρχάγγελος Μιχαήλ και Αχμέτ Νταβούτογλου

Στις  2  Δεκεμβρίου  εγκαινιάσθηκε  στο  κτίριο  του  Συλλόγου Ιμβρίων της  Αθήνας  μια  έκθεση   φωτογραφιών μεγάλου  μεγέθους και  λοιπών  εντύπων  καθώς και  μαγνητοσκοπημένου υλικού ( ντοκυμαντέρ )  από  την  ανακαινισμένη  εκκλησία  του  Αρχαγγέλου  Μιχαήλ  της  Σύλλης. Την  αποστολή  του  υλικού  αυτού  συνόδευε    δεκαμελής  αντιπροσωπεία  φοιτητών  από  το  Πανεπιστήμιο  Ικονίου,  την  οποία  είχε  επιλέξει  ο  καθηγητής -  βυζαντινολόγος  κ.   Ilker  Mete Mimiroglu, επικεφαλής  της  ομάδας  που  επέβλεπε  τις  εργασίες  αποκατάστασης  του  ναού.  Την  έκθεση  εγκαινίασε  ο  πρεσβευτής  της  Τουρκίας  στην  Ελλάδα,  ο  οποίος  απηύθυνε  θερμό  χαιρετισμό,  επεξηγώντας  τους  λόγους  που  ώθησαν  τις  τουρκικές  αρχές  να  αναβαθμίσουν  εντυπωσιακά  τη  Σύλλη,  αναδεικνύοντας  την  σε  σημαντικό  τουριστικό  πόλο  και να  αποκαταστήσουν  τον  ιστορικό    βυζαντινό  ναό  της  (τον  οποίον  εσφαλμένα  θεωρούν   αφιερωμένο  στην  Αγία  Ελένη) . 

           Ο  πρόεδρος  της  Ένωσης  Συλλαίων  κ.  Τάκης  Σαλκιτζόγλου  απάντησε  με  σύντομη  αλλά  εμπεριστατωμένη  ομιλία  του,  ευχαρίστησε  τις  τουρκικές  αρχές  για  τη  σημασία  που  απέδωσαν  στον  εξαιρετικού  ενδιαφέροντος    ναό   των  ελληνορθοδόξων  της  Σύλλης  και τόνισε  την  ιδιαιτερότητα  του  ελληνόφωνου  πληθυσμού  της. Ακολούθησε  παράθεση  πλουσίου σε  εδέσματα   μπουφέ  και  δημιουργήθηκε  ατμόσφαιρα  φιλική  και  ζεστή  μεταξύ  των  Συλλαίων  της  Αθήνας,  των   Τούρκων  φοιτητών,  των  διπλωματών  της  τουρκικής  πρεσβείας  και  των  Ιμβρίων  που  παρεχώρησαν  ευγενώς  την  αίθουσα   του  κτιρίου  τους. Την  όλη  εκδήλωση  εστόλιζαν  φοιτήτριες  από  το  Ικόνιο  ντυμένες  με  τοπικές  παραδοσιακές  στολές,  αλλά  κυριάρχησε  σε  εντυπώσεις  η  εμφάνιση  της  διδας  ΄Αννας  Σαράβα,  Συλλαίας  τρίτης  γενιάς,   που  φορούσε  μια  αυθεντική  πολυτελή  παραδοσιακή  νυφιάτικη  φορεσιά  του  19ου  αιώνα (ετέκτσε).

          Υπάρχει  όμως  και  πιο  ενδιαφέρουσα  συνέχεια.  Ο  Τούρκος  Υπουργός  Εξωτερικών  κ.  Νταβούτογλου  που  ήρθε  στην   Αθήνα  στις  13/12   ζήτησε  να  επισκεφθεί  και  αυτός  την  έκθεση. Το  ενδιαφέρον  του  είναι  δικαιολογημένο,  γιατί  γεννήθηκε  στην Τάσκεντ, μία  μικρή   πόλη στο νότιο άκρο της επαρχίας Ικονίου,  το  οποίο  και θεωρεί  πατρίδα  του. Τον  υποδέχθηκε  ο  Πρόεδρος  του  Συλλόγου  Ιμβρίων,  ο  οποίος  του  απηύθυνε  σύντομη  ομιλία,  στην  οποία  απάντησε δια μακρών ο κ. Νταβούτογλου.  Η  Ένωση  Συλλαίων  του  προσέφερε  συμβολικό  αναμνηστικό  δώρο  και  ο  πρόεδρος  της  Ενωσης  Συλλαίων  είχε  ολιγόλεπτη  συνομιλία  μαζί  του  σε  θερμό  και  φιλικό  τόνο. 

  

[A 12/2/13 inauguration of an exhibit devoted to the restoration, by Konya Municipality and University, of the Archangelos Michael church in Sille was followed by a 12/13/13 visit by Turkish Foreign Minister Ahmet Davutoglu. Both events took place at the Imvros Union of Athens, and were attended by the president of the Sillean Union Takis Salkitzoglou and other Silleans. In the photos you see the entrance to the restored church (with an epigram in Turkish language but in Greek script), two Konya University students, members of a group selected by byzantinist Ilker Mete Mimiroglu, with Anna Sarava in the middle (all three in traditional dress), and Ahmet Davutoglu (who comes from Taskent, a small town south of Konya) delivering his speech.]  

Μια Σμυρνιά στο Ικόνιο (1922)

Μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, ένα μικρό κορίτσι από τις Φώκιες της Σμύρνης, η Αγγελική Ματθαίου, επιζεί της Κεμαλικής Πορείας Θανάτου και φτάνει στην περιοχή του Ικονίου. Ολόκληρη η διήγηση της (Σμύρνη, ενδοχώρα, Ελλάδα) εδώ , παρακάτω μόνο το τμήμα που αφορά τα μέρη μας:

Από κεί πάλη πήραμε τον δρόμο. Μας ήπανε πάμε για τη Κόννια.

Βαδίζαμε πολές μέρες χωρίς νερό χωρίς ψωμί.

Καπια μέρα φθάσαμε. Μας βάλανε σε ένα χάνη ως συνήθως.

Ξέχασα να γράψω. Δεν μας πήγανε στην Κόννια. Σε χωριό του ηκοννίου.
Εκεί ήρθανε η τούρκοι και βιάζανε της γυναίκες μροστά στους άνδρες
τους τα παιδια τους. Σηκοθήκανε δύο άνδρες να τους σπρόξουνε αλλά τους
πήρανε και δεν ξέρουμε τη έγιναν.

Εκεί σε αυτό το χωριό καθήσαμε πάλη σε έναν σταύλο με πάπλωμα την
κοπριά. Η μανούλα μου με είχε στην αγκαλιά της και κοιμόμουνα.

Ηλθε κοντά ένας τούρκος και με τραβά από το χέρι και μου έλεγε να
σηκωθώ αλλά με καλό τρόπο. Εγώ δεν σηκονόμουν. Από τα τόσα που έβλεπα
έσφηγκα πιο πολύ την μανούλα μου και έκλεγα. Στο τέλος ήλθε κοντά μας
ο άνθρωπος που ήξερε τούρκικα και του ήπε ο τούρκος ότι θέλη να με
κάνει παιδί του.

Εκείνη την ώρα καταλαβένετε τη εγεινε. Με έσφηξε στην αγκαλιά της και
θυμάμαι το λόγο που μου είπε. Πήγεναι παιδάκι μου. Εγώ θα πεθάνω και
που θα μήνης. Δεν έχουμε πιά κανένανε και όταν τελιωσει ο πόλεμος να
έλθεις στην Σμύρνη.

Ο τούρκος έφυγε και σε λίγο ήλθε με ένα άλογο και έδωσε στην Μανούλα
μου ψωμί και σουτσούκια. Αυτόν τον χωρισμό δεν θα τον ξεχάσω.

Με καθήζη εμένα στα καπούλια του αλόγου. Καβάλισε και αυτός. Με έκανε
νόημα να τον κρατώ. Το χωριό ήτανε μακριά. Στον δρόμο κατέβηκε να
κάνει το νερό του. Εγώ έκλεγα και έλεγα τώρα θα με σκοτόση. Αυτός
έβλεπαι ότη φοβόμουνα και με χαϊδεβε. Αλλά στα καπούλια του αλόγου ήχε
βάλη ένα χαλάκι και αυτό με πλήγωνε και γώ άρχησα να κλέγο. Αυτός το
κατάλαβε που πονούσα και κατέβηκε και κατέβασε και μένα και ήδε τα
αίματα. Βγάζη ένα μαντήλη και τα σκούπησε και έβαλε το μαντήλι στο
χαλάκη και φήγαμε.

Φθάσαμε στο χωριό βραδυ. Εξω από το χωριό ήτανε το σπίτι. Κατέβηκε
αυτός κατέβασε και μένα. Εδεσε το άλογο στης πόρτας τον χαλκά κτυπάη
την πόρτα. Της μίλησε τούρκικα. Ανήγει λίγο την πόρτα και βγένη μιά
γριά κουκουλομένη με μαύρο μαντήλη. Της είπε κάτη λόγια και με φίλησε
και έφυγε.

Οταν μπήκα μέσα βγήκε από ένα δωμάτιο μία κοπέλα και μολης με είδε
έπιασε την μήτη της ότι βρωμάω. Αμέσως άναψε η γριά φωτιά και ζέστανε
νερό να με πλήνουνε. Πολεμούσε η γριά να λύση τα μαλλιά μου. Είχανε
τόσα αγκάθια και ψήρες που η γρηά όλο μιλούσε. Εγώ δεν ήξερα τη έλεγε
για να σας το γράψω.

Ο τούρκος ο μπαμπάς ερχότανε κάθε εβδομάδα και μου έφερνε ζαχαρωτά. Με
κάθηζε στα γόνατα του αλλά αυτή δεν παρουσιαζότανε. Μόνο με την γριά
μηλούσε. Με έλουζε κάθε μέρα η γριά. Οταν τελείωνα πήγενα σε ένα
κηπαράκη που είχε ήλιο για να ζεσταθώ. Εκεί εύλεπα τα πουλάκια και
έκλεγα και τους έλεγα πουλάκια μου που είνε η μανούλα μου. Γιατί με
έφεραν εδώ;

Ημουν πολύ άρωστη και με βάζανε με το ζόρη να τρώω. Το φαή τους ήτανε
όλο πράσα. Μόλις έτρογα δύο μπουκές αμέσως έτρεχα να κάνω αιμετό.
Ετρεχε η κόρη και με κτηπούσε με ένα σχηνεί. Η γριά τη μάλονε. Εφεβγα
ή πλάγιαζα σε μιά γούνα. Εκήνει η γούνα ήτανε το στρόμα μου και το
πάπλωμα μου.

Μιά μέρα μου έδωσε ένα λαηνή και με έδηξε το πηγάδη να φέρω νερά. Πήγα
στο πηγάδι και βλέπω έναν κουβά. Πώς να ρίξω τον κουβά να πάρω νερό;
Εγώ δεν ήχα πνοή επάνω μου. Εβλεπα γύρο γύρο ήσως έλθει κανής να μου
γεμώση το λαηνάκη.

Το πέρνω το λαηνάκη και πάω στο σπίτι. Ερχεται αυτή βλέπη το λαηνάκη
άδιο το αρπάη με πολύ θυμό και το κοπανάη μπροστά στα πόδια μου και
μετά πέρνη το σχηνή και με κοπανούσε σαν αφηνιασμένη και με εύρηζε
κιαβούρ. Αυτή με έστηλε στο πηγάδη για να πνηγώ. Δεν με ήθελε. Αυτή
ήτανε μεγάλη γυναίκα.Ή χήρα ή γεροντοκόρη και ζούσε με την μάνα της.

Η γριά με έφερνε σύκα ξερά. Τα ήχανε μέσα στο λάδι και τα τρώγανε μα
εγώ δεν μπορούσα να τα φάγω. Τα άφηνα εκεί. Εγώ ήθελα λίγη σούπα ζεστή
λίγο γάλα. Αυτά ήχα στο μυαλό μου.

Τώρα θα πάω σε άλλη περιπέτεια. Μιά μέρα εκεί που ήμουνα στη γούνα
βλέπω την χανούμ και έβαφε το πρόσωπο της με μπογιές κόκκινες. Εβαζε
ελιές μαύρες και μετά έστροσε δύο προβγιές από καμήλα. Την μία από την
μιά και την άλη από την άλη μεριά της πόρτας και στάθηκε στην μιά
προβιά κουκουλομένη με ένα μεγάλο τούλη κόκκινο και περίμενε . Μόλης
νύχτοσε άκουσα να ψάλουν η χοτσάδες. Μπένη μέσα ο γαμπρός και κάνανε
ναμάζ προσευχή. Μετά πάη κοντά της και σηκώνη το τούλη και την πέρνη
αγγαληά και πάνε στον ότα (;) δωμάτιο.

Μετά από λίγες μέρες μου λέη ο τούρκος θα πάμε μαμά. Όταν άκουσα εγώ
μαμά το κατάλαβα και έπεσα στην αγκαλιά του και έκλεγα. Αυτή θύμοσε
και με αρπάη και με πετά πέρα. Ο τούρκος την μάλωσε. Μετά με γδύνη και
πέρνει το φουστανάκι από τον τήχο που το είχε πετάξη. Μου το βάζη.
Ήτανε μες την βρόμα και ψήρα και μου το φόρεσαι.

Με πέρνη ο τούρκος να φύγουμε. Όταν εύγενα μου δείνη μιά κλωτσιά. Απ
έξω ήτανε ένα κάρο με βόδια. Με βάζη ο τούρκος και πέφτω στο κάρο.
Είχε πολύ κρίο. Βγάζει το μανδύα του και με σκεπάζη. Μου είπε να
κοιμηθώ μα εγώ είχα την χαρά που θα που θα πάω στην μανούλα μου.

Πηγέναμε ώρες πολές. Φθάσαμε στο Ηκόνιο. Ανεβήκαμε της σκάλες. Μου
κάνει νόημα να περιμένω. Εκεί ήτανε αστυνομία. Πήγε μήλησε για μένα.
Φεύγει ο τούρκος.

Εγώ στεκόμουνα και περνούσανε η τούρκη και μου λέγανε τεσλήμ;

Εγώ δεν ήξερα και έκλεγα. Νόμιζα ότη έλεγαν θα σε σκοτόσουνε;

Σε λίγο έρχεται ο μπαμπάς έτση τον έλεγα και μου φέρνη σε μία μανδήλα
σαν αυτή που φοράη ο αραφάτ. Είχε ένα μεγάλο ψωμί ένα κομάτι τυρί και
μου βάζη στην τσέπη μου επτά πανκανότες(;). Με φήλισε στο κούτελο και
έφυγε.

Μετά ήτανε το μαρτύριο. Έρχεται ένας τσανταρμάς και μου λέει ... σύκο.
Εγώ δεν ήχα δύναμη και καθόμουνα χάμου. Απέναντι στο κονάκι ήτανε ένας
μεγάλος σταύλος. Βγάζη μια μεγάλη κληδαριά και με πετάη μέσα. Σκοτάδι.
Σταμάτησα λίγο να δώ που να ακουμπήσω. Από το κλάμα δεν έβλεπα. Είχε
ένα παραθυράκι στενόμακρο. Από κεί έμπενε λίγο φώς. Εγώ πασπατόντας
βρήκα ένα παχνή με άχηρα. Ανέβηκα και λούφαξα στα άχηρα. Αλλά είχα το
τυρί και τα ποντήκια πηδούσαν πότε επάνω στο κεφάλι μου πότε στην
πλάτη μου. Εκεί ήτανε ο μεγαλήτερος φόβος. Σκέφτηκα και άδιασα την
μαντήλα στο παχνί και τυλήχτικα γιατή είχε πολύ κρίο. Το τρομερό δρά
που πέρασα ήταν αυτό. Δεν θυμάμαι πόσες μέρες έμεινα εκεί μέσα.

Μιά μέρα ανήξανε την πόρτα και με φώναζε ένας τσανταρμάς. Πλησίασα
κοντά του. Κηζ κηζ δηλαδή κορίτσι. Μα εγώ από το σκοτάδι δεν έβλεπα.
Εκεί μπροστά στην πόρτα ήτανε ένα σηντρηβάνη. Πέφτω μέσα στα νερά και
στις λάσπες. Δύπλα ήτανε η γυναικίες φυλακές. Με ήδε μία γυναίκα που
έπεσα. Από το σιδερένιο παράθυρο φόναξαι τον τσανταρμά. Δεν ξέρω τι
του ήπε.

Με μιά κλιδάρα άνηξε και μέ πήρε η γυναίκα. Αμέσως εύγαλε τα ρούχα μου
και με έκανε μπάνιο. Έπληνε τα ρούχα μου και με τήλιξε με ένα σεντόνι.
Μετά ετοίμασε να φάμε. Το φαϊ ήτανε κουκιά αλλά εγώ δεν μπορούσα να
φάω και μου έκαμε τσαϊ. Το ήπια με λίγο ψωμί.

Σε λίγες μέρες φέρανε πρόσφηγες από τα Κούλα. Σε λίγο ανοίγη την πόρτα
της φυλακής και φωνάζει στην γυναίκα να κατεβό. Εγώ τους ήδα από το
παράθυρο και χάρικα πολύ.

Με πέρνη ο τσανταρμάς . Με ρήχνη σε αυτούς. Δυστυχώς δεν ήτανε η
μανούλα μου αυτή. Μηλούσανε τούρκικα. Πήκενα στον έναν με δίωχνανε.
Πηγαινα στόν άλον το ίδιο. Τότε ζάροσα σε μιά γωνιά.

Όταν βράδιασε άρχησαν η τούρκοι με τους φακούς και γυρέβανε κορίτσια.
Τότε ένας από τους προσφηγες αρπάη εμένα και με έδωσε τούρκο. Σκεφτήτε
τή έπαθα εκείνη την ώρα. Έτρεμα και φώναζα μανούλα μου που είσαι να με
πάρης.

Τότε ο τούρκος με στίνη όρθια μέ έψαξε παντού και με παρατάη και
φεύγει. Εγώ από τήν τρεμούλα που είχα δεν ήξερα πού πήγενα. Από τις
φωνές μου με άκουσε αυτός που τους φύλαγε και ήλθε καί μέ πήρε και με
έρηξε πάλη μαζή τους. Κανείς δεν γύριζε να με δή. Ήτανε πολύ σκληρή
άνθρωποι.

Το πρωϊ ήλθε ο παπάς του Ηκονίου. Από το Ικόνιο δέν ήχανε φύγη η
ρομνή. Περιμένανε την ανταλαγή του Βενηζέλου. Ο δε παπάς ρώτησε τόν
φύλακα αν μπορή να με πάρη σπίτι του και ο φύλακας ήπε να τήν
πάρης.Τήν άλη μέρα θα φήγουνε.

Με πήρε ο παπάς. Πήγαμε σπίτι του. Μού μιλούσανε ελινικά. Με
περιπηιθήκανε πολύ. Με λούσανε με φοραίσανε καθαρά ρούχα το δε πρωϊ
ήθελε ο παπάς να τού πώ πώς έχασα τους γονους μου. Το ήπα μερικά όπως
έχω γράψη στην αρχή της ησστορίας μου.

Μου είπε ο παπας. Τώρα θα πάτε στο Εσκησεχήρ μετά αφχονκαραησάρ γιατή είναι διαταγή του Κεμάλ. 

[The story of a Greek girl from Smyrna, Aggeliki Matthaiou, who survived Ataturk's Death March to reach the Konya region (and eventually Greece) in 1922 ... including separation from her mother, attempted adoption by a local Turkish family, and brief encounter with Konya's Greek priest's family.]